از چرخ به هر گونه همی دار امید 

                وز گردش روزگار می لرز چو بید

              گفتی که پس از سیاه رنگی نبود

                        پس موی سیاه من چرا گشت سفید

ن        نی قصه آن شمع چوگل بتوان گفت

   نی                       نی حال دل سوخته دل بتوان گفت

غم در                    غم در دل تنگ من از آن است که نیست

                       یک دوست که با او غم دل بتوان گفت