|
یاد بگذشته به دل ماند و دریغ
نیست یاری که مرا یاد کند
دیده ام خیره به ره ماند و نداد
نامه ای تا دل من شاد کند
خود ندانم چه خطایی کردم
که زمن رشته الفت بگسست
در دلش جایی اگر بود مرا
پس چرا دیده زدیدارم بست
نوشته شده در ساعت 0:30 توسط زهرا
|
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود بر نخاست که من به زندگی نشستم
چشمهایم برای تو وتو برای دلتنگهایم! مرا همسفر باش که راه دور است... 
|
| تبليغات | X |
pictofxt